Net zoals met alles is het lastig om met iets nieuws te beginnen, voor mij wel in ieder geval. Zo is het met een nieuwe situatie, een nieuwe sport maar ook met een nieuwe post hier. Vandaag hadden we (de mannen van Rozzo Rogazzo) weer een wedstrijdje zaalvoetabal. Na vorige week, waarin ik een lekker eerste doelpunt mocht noteren, had we allemaal erg veel zin in de pot van vanavond.

Strijdvaardig en met goede zin begonnen we aan de wedstrijd. Met de laatste twee overwinning in ons hoofd, zou dit de derde op rij wel worden. Helaas kwam onderschatting van de tegenstander als snel om de hoek kijken deze avond; net iets sneller, beter of gewoon op gniepige ervaring.

Wat het ook was, de weerstand die er geboden werd was nieuw. Deze keer gingen de koppies niet hangen na een tegendoelpuntje, maar werd er echt voor gestreden. Een kleine uitputtingsslag was het gevolg, maar het was het waard.

Ondank de nipte nederlaag was Rozzo Rogazzo eindelijk eens een team waar iedereen zich inzette voor elkaar. Volgende week maken we het zeker dubbel en dwars goed met deze inzit.

Alle begin is weer moeilijk, maar met vallen en opstaan komen we er zeker wel!

Eens in de zoveel tijd heb ik van die aanvallen, dat je begint met een klein beetje op te ruimen en voor je het weet werk je gewoon ff het hele lijstje af. Normaal heb ik daar nooit zoveel zin in, maar als ik eenmaal bezig ben dat stuiter ik gewoon het hele huis door en in tijd van een avond zijn alle klusjes die ik al veel te lang voor me uit heb geschoven gewoon gebeurd.

Vanavond is weer zo'n avond. Weer 's lekker uitgebreid gekookt, de vaatwasser uit- en weer ingeruimd, tegelijkertijd de was aangezet en de oude was die er nog hing opgeruimd en zowaar wat dingen nog gestreken ook. De verse was opgehangen, iemand z'n laptop gerepareerd , en nog een was erbij. De kamer opgeruimd, alle rekening betaald en al het achterstallige papierwerk weer eens netjes in de bijbehorende mappen opgeruimd. De laptop weer weggebracht en mijn buro weer toonbaar gemaakt. Dit alles ondersteund door de Foo Fighters, die deze keer zonder volume beperking van de buurman (omdat ie er toch niet was).

De enige zorg van dit soort avonden is hoe je ooit weer in rustiger vaarwater komt om zometeen naar bed toe te gaan...

Als je in je uppie vlak naast een snackbar woont en van die periodes hebt dat er niet al te veel animo is om te gaan koken, dan is de stap veel te snel gemaakt om ff snel een vette hap te gaan scoren bij de buren. Toch heb ik me al een tijd in weten te houden, maar soms moet het gewoon even.

Het is nog net geen vieze vette vrijdag frietdag, maar op donderdag moet dat ook kunnen vond ik vanavond. Alhoewel ik bij het uitbuiken nu al wel een beetje spijt hebt. Desalniettemin erg lekker zo af en toe.

Volgens mij hebben ze vanavond bij de buren een kleine fuif. Het geroezemoes was al de hele tijd flink aanwezig en het parkeren was vanavond ook al niet al te makkelijk hier in de straat.

De zachte muziek in de tuin is best geinig om even mee van te genieten, maar als ze net op het moment dat ik naar bed dreig te gaan de spreakers tegen de muur zetten en de volumeknop een slinger geven, dan haak ik toch even af.

Agh hebben de buurtjes ook een lolletje, jammer alleen dat het net op het moment komt dat ik nou eens toe ben een goede nachtrust.

Op weg terug naar huis over die oude vertrouwde kronkelige weg langs het water waar ik al zo veel kilometers heb gereden. Je komt er op een verdwaalde wandelaar na haast nooit iemand tegen.

Deze weg kalmeert me altijd, laat me dingen helderder zien, zelfs in de schemering van de avond die nu op het punt staat te vallen.

De muziek aan, klinkend als een gigantische concertzaal in de kleine ruimte van mijn auto. De donderwolken die zich vormen boven het water en mij in dreigen te gaan halen voor ik het eindpunt voor vanavond heb bereikt.

Mooie muziek wederom... maar het voelt anders nu. Waar normaal mijn gedachten meestal teruggaan naar vervlogen tijden, snellen ze me vooruit en ik voel me sinds een lange tijd oprecht opgelucht.

Deze keer barst de bui niet boven mij, maar ik zie aan het einde het resterende stuk asfalt in verte boven de torenspitsen de zonnestralen door de wolken prikken. Ze lijken wel de weg voor mij te verlichten.

Terwijl ik het oude stadje in stuur aan het einde van dit pad, schieten opeens de bliksemstralen in mijn achteruitkijkspiegel door lucht. Nog een blik verraadt eindelijk weer eens een brede glimlach.

Dat was het eerste wat me te binnenschoot na een welgemeend en volmondig K*T toen ik bij het binnenstormen van de keuken bijna languit gestrekt ging op een zeiknatte vloer. Eerder deze avond had ik nog nietsvermoedend de wasmachine gevuld voor de opschonen van een (weer eens) overvolle wasmand.

Toen ik later deze avond misschien iets te enthousiast de keuken binnenstormde om een kop koffie te halen had ik even die halve centimeter water op vloer over het hoofd gezien die, zoals later bleek, uit de wasmachine afkomstig was.

Na een wat beter onderzoek bleek de machine niet zozeer de veroorzaker van het probleem maar meer de afvoer die weigerde het vieze waswater nog langer voor mij weg te voeren naar beter plaatsen als mijn keukenvloer.

Dat wordt eerst maar eens de woningbouw bellen morgen om te kijken of die er wat aan kunnen doen, want om nou bij iedere wasbeurt ook mijn keuken een uitgebreide dweilbeurt te moeten geven...

Op de avonden dat je het het meest nodig hebt lijkt het wel of ik de slaap het minst kan vatten. Normaal gesproken slaap ik al bijna weg voor ik mijn kussen zie. Toch zitten er soms van die nachten tussen dat ik de hele avond op mijn tenen moet lopen om wakker te blijven, maar eenmaal in bed begint de ellende. Niet meteen, maar na een poosje pas, vlak voor het echt in slaap vallen...

Omdraaien, kussen opkloppen, even hoesten, weer omdraaien, dekentje erbij, dekentje er af, lampje aan, boekje erbij, vreselijk gaap, boekje weg, lichtje uit, raampje op een kier, even naar de wc, nog maar eens omdraaien, naar de andere kant van het bed, uit verveling de tv maar even aan waar je dan weer bijna bij in slaap valt... todat je hem uitzet natuurlijk... dan is de slaap als sneeuw voor de zon weer verdwenen natuurlijk. Je zal het iedere nacht hebben zeg...

Dat wordt wat morgenochtend.

update: vooral starten met een sterke koffie dus... of 2 ;)

T'is één daggie feest in Nederland en meteen is hier de hele afdeling met een sabbatical vandaag...